Άραγε τι είναι αυτό που λαχταράς τόσο πολύ στο καλοκαίρι;
Ξεκούραση; Ήλιο; Θάλασσα; Ζέστη; Τίποτα; Όλα αυτά;
Περνούν οι χειμωνιάτικοι μήνες ακούγοντας αγωνιωδώς επιθυμίες για το καλοκαίρι. Μπαίνει η ζωή σε παύση για να ξημερώσει μια μέρα και να είναι καλοκαίρι και τότε όλα θα είναι αλλιώς.
Στο πιο μύχιο κύτταρο, εκεί που νομίζεις πως τίποτα δεν τρυπώνει. Με μια θερμότητα ανυπόφορη, σαν λάβα που βγήκε από κάποιο νοητό ηφαίστειο, διαπερνά όλο το σώμα, μέχρι που βρίσκει το ιδανικότερο σημείο να εγκατασταθεί.
Τελειώνουν οι πανελλήνιες εξετάσεις για τους υποψηφίους,
αλλά ξεκινούν –ή καλύτερα συνεχίζονται- οι προσδοκίες να παίρνουν ολοένα και
περισσότερο χώρο στα μάτια των μαθητών αλλά και των γονιών τους.
Είμαι ψυχοθεραπεύτρια εδώ και 10 χρόνια και έχω δουλέψει πολύ με ανθρώπους που πενθούν. Ξέρω πως είναι να πενθείς, ξέρω πώς να το χειριστώ και πώς να στηρίξω τους άλους.
Να σου πω κάτι; Εκείνο το κουτί που σου ‘χουν δώσει που το ‘έκρυψες;
Εκείνο που, όταν στο έδιναν, σου είπαν να βάζεις κάθε επιθυμία, κάθε φόβο ή
αγωνία,
Γιορτάζοντας το φως, εκεί που θέλεις να τρυπώσει στις πιο
σκοτεινές πλευρές σου, τη στιγμή που τα σκοτάδια τα ξέρεις, τα φοβάσαι,
αγκιστρώνεσαι σε αυτά, λες και έχεις την κατάρα να απαλλαγείς.