Προσπαθώ να μην ξεχνάω

Φόρεσες το αδριάβροχό σου, μη τυχόν και παραβιάσουν το δέρμα σου οι σταγόνες. Έβαλες τα γάντια σου, να μην εκτεθούν τα ακροδάχτυλα στο ψύχος. Τυλίχτηκες με το σάλι, μη σε πουν ανόητο που δεν προστατεύτηκες από το κρύο.

Έχεις δει λουλούδι στην άσφαλτο;

Χώμα, χαλίκι, πίσσα σε ιλιγγιώδεις θερμοκρασίες, χιλιάδες αυτοκίνητα να περνούν από πάνω. Πεζοί, σκουπίδια, ξέφρενες καιρικές συνθήκες, ηλιοβασιλέματα, παγετοί.

Δοκίμασε, μη διστάζεις...

Δοκίμασε,

μη διστάζεις,

να γεύεσαι κάθε τι που έρχεται στο δρόμο σου. Κάθε τι που σου κάνει αίσθηση. Κάθε τι που πριν λίγο απαξίωσες. Ποτέ δεν ξέρεις. Δοκίμασε το νέο, το αλλιώτικο, το διαφορετικό, αυτό που σου κινεί την περιέργεια. ακόμα κι αυτό που δεν σε ενθουσιάζει.

Μακάρι να 'ξερα νωρίτερα...

Μακάρι να ΄ξερα νωρίτερα πως η ειλικρίνεια με τους άλλους χτίζει ουσιαστικότερες σχέσεις, ενώ η ειλικρίνεια με τον εαυτό χτίζει υγιείς προσωπικότητες.

Μακάρι να ΄ξερα νωρίτερα πως αυτά που θα μάθω αύριο, θα τα μάθω επειδή σήμερα υπάρχω με αυτόν τον τρόπο.

Καλοκαίρι είναι θα περάσει...

Άραγε τι είναι αυτό που λαχταράς τόσο πολύ στο καλοκαίρι; 

Ξεκούραση; Ήλιο; Θάλασσα; Ζέστη; Τίποτα; Όλα αυτά;

 Περνούν οι χειμωνιάτικοι μήνες ακούγοντας αγωνιωδώς επιθυμίες για το καλοκαίρι. Μπαίνει η ζωή σε παύση για να ξημερώσει μια μέρα και να είναι καλοκαίρι και τότε όλα θα είναι αλλιώς.

Αυτά που δεν ειπώνονται…

Στο πιο μύχιο κύτταρο, εκεί που νομίζεις πως τίποτα δεν τρυπώνει. Με μια θερμότητα ανυπόφορη, σαν λάβα που βγήκε από κάποιο νοητό ηφαίστειο, διαπερνά όλο το σώμα, μέχρι που βρίσκει το ιδανικότερο σημείο να εγκατασταθεί.

Πανελλήνιες: Το χρονικό μιας «αποτυχίας»

Τελειώνουν οι πανελλήνιες εξετάσεις για τους υποψηφίους, αλλά ξεκινούν –ή καλύτερα συνεχίζονται- οι προσδοκίες να παίρνουν ολοένα και περισσότερο χώρο στα μάτια των μαθητών αλλά και των γονιών τους.