Φόρεσες το αδριάβροχό σου, μη τυχόν και παραβιάσουν το δέρμα
σου οι σταγόνες. Έβαλες τα γάντια σου, να μην εκτεθούν τα ακροδάχτυλα στο
ψύχος. Τυλίχτηκες με το σάλι, μη σε πουν ανόητο που δεν προστατεύτηκες από το
κρύο.
να γεύεσαι κάθε τι που έρχεται στο δρόμο σου. Κάθε τι που σου κάνει αίσθηση. Κάθε τι που πριν λίγο απαξίωσες. Ποτέ δεν ξέρεις. Δοκίμασε το νέο, το αλλιώτικο, το διαφορετικό, αυτό που σου κινεί την περιέργεια. ακόμα κι αυτό που δεν σε ενθουσιάζει.
Άραγε τι είναι αυτό που λαχταράς τόσο πολύ στο καλοκαίρι;
Ξεκούραση; Ήλιο; Θάλασσα; Ζέστη; Τίποτα; Όλα αυτά;
Περνούν οι χειμωνιάτικοι μήνες ακούγοντας αγωνιωδώς επιθυμίες για το καλοκαίρι. Μπαίνει η ζωή σε παύση για να ξημερώσει μια μέρα και να είναι καλοκαίρι και τότε όλα θα είναι αλλιώς.
Στο πιο μύχιο κύτταρο, εκεί που νομίζεις πως τίποτα δεν τρυπώνει. Με μια θερμότητα ανυπόφορη, σαν λάβα που βγήκε από κάποιο νοητό ηφαίστειο, διαπερνά όλο το σώμα, μέχρι που βρίσκει το ιδανικότερο σημείο να εγκατασταθεί.