Σταμάτα να σκοτώνεις την αυτοεκτίμησή σου. Μερος Γ: Ευχαριστωντας τους αλλους

Τελικά μοιάζει να είμαστε ιδιαίτερα εφευρετικοί όταν πρόκειται να ισοπεδώσουμε την αυτοεκτίμησή μας. Πέρα από τις ενοχές, την ανάγκη μας για τελειότητα και την αίσθηση αποτυχίας που έχουμε διαρκώς για τον εαυτό μας, ένας εξαιρετικός τρόπος για να καταρρακωθούμε είναι να προσαρμόζουμε με τέτοιον τρόπο τη συμπεριφορά μας ώστε να ικανοποιούμε τους άλλους.

Η δύναμη της ευγνωμοσύνης

Η ευγνωμοσύνη είναι πέρα από πεποίθηση, ένας ολόκληρος τρόπος ύπαρξης ο οποίος έχει αποδειχθεί να συνδέεται με την υγεία, την ευτυχία, την ικανοποίηση με τη ζωή καθώς και με τον τρόπο με τον οποίο σχετιζόμαστε με τους άλλους.

Ευτυχώς δεν είμαι τέλειος!

Από μια καλή επίδοση έως το σωστό ύψος και από τα καλόγουστα ρούχα έως το θεμιτό ιδανικό βάρος. Μια διαρκής προσπάθεια προσέγγισης της ιδανικής εικόνας, η οποία συμπεριλαμβάνει όλα εκείνα τα στοιχεία που είναι σαφώς αποδεκτά από την κοινωνία, τα οποία η ίδια έχει θεσπίσει. Προσπαθούμε εναγωνίως να προσεγγίσουμε την τελειότητα – όποια κι αν είναι αυτή- ενώ την ίδια στιγμή αναζητούμε στους άλλους το διαφορετικό.

Σταμάτα να σκοτώνεις την αυτοεκτίμησή σου! (Μέρος Α: Ενοχές)

Σαν μικρά δαιμόνια τρυπώνουν στα πιο σκοτεινά σημεία των σκέψεών σου, έτοιμα να καταδικάσουν κάθε λογισμό, κάθε πράξη, κίνητρο, συναίσθημα. Ενοχές, τύψεις, ανάγκη για αυτοτιμωρία. Πόσες φορές ερχόμαστε διαρκώς αντιμέτωποι με την αμφισβήτηση του ίδιου μας του εαυτού; Πόσες φορές προτεραιότητά μας γίνονται οι άλλοι και οι τρόποι να τους ευχαριστήσουμε;

Γιατί δεν σταματώ να με κατηγορώ;

Μοιάζει να είναι παραπάνω από εύκολο, τη στιγμή που αναρωτιέμαι τι έκανα, πως υπήρξα, πως σχετίστηκα, να ξεκινήσω μια αιματηρή στοχοποίηση του εαυτού μου. Να στριμώξω το είδωλό μου στον καθρέφτη και σα δάσκαλος να του υψώσω το δάχτυλο, λέγοντάς του πόσο ανεπαρκής είναι, πόσο έσφαλε, πόσο θα μπορούσε να έχει φερθεί διαφορετικά.

Πριν σε γνωρίσω, σε ξέρω

Μιλώντας για τη βία στις συντροφικές σχέσεις, πολλές φορές αναρωτιέμαι πότε αυτή συνήθως ξεκινάει. Κουβεντιάζοντας με ανθρώπους, αρκετοί θέτουν ως σημείο αναφοράς το γάμο ή τον ερχομό ενός παιδιού. «Ξεκίνησε να τη χτυπάει μετά το γάμο» ή «μόλις γέννησε, αυτός έγινε άλλος άνθρωπος».

Γράμμα στον εαυτό μου

Αγαπητέ εαυτέ μου,

σου γράφω αυτό το γράμμα γιατί μοιάζει να πέρασε καιρός από την τελευταία φορά που τα είπαμε. Σαν να’ χες φύγει ταξίδι, από εκείνα που κάνουν τα καράβια και ξεχνούν πόσους ναύτες έχουν πάνω, και η επιστροφή είναι υπόσχεση. Μοιάζει να πέρασε καιρός από τότε που είχαμε καθίσει και κοιτιόμασταν, ανακαλύπτοντας ο ένας τον άλλον, σαν να χρειαζόταν να συστηθούμε ξανά.