Ένα κλεμμένο σύννεφο

Έπιασε γρήγορα με τις χούφτες του ένα σύννεφο τόσο δα και το παράχωσε στις τσέπες του. Με ανάσες κοφτές και τσουχτερές. Πριν τον πάρει είδηση κάνεις. Τα χέρια του γέμισαν φεγγάρι, και τα μάτια του έλαμψαν από τη σκανταλιά που πάλι σκαρφίστηκε.

Στην τόλμη!

Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ένα μανιτάρι. Πολύχρωμο, εξωτικό.

Πλησίαζε πρωτοχρονιά και έτρεχε αλαφιασμένο να βρει την ευχή που το νέο έτος θα ευχόταν στον εαυτό του. Έπρεπε να είναι σύντομη, μεστή, με νόημα και κίνητρο. Ήθελε να είναι ουσιαστική, εμπνευσμένη και να του ταιριάζει.

Μαμά μεγάλωσα!

Κοίτα πάλι φέτος που δεν ξεγέλασα το χρόνο και μου φόρτωσε έναν ακόμα στην πλάτη.

Και άντε να σκεφτώ μια πονηριά να σκαρώσω, ένα ψέμα. Δεν ξεγελιέται.

Μαμά μεγαλώνω. Σταμάτησα να κρεμιέμαι από τα κάγκελα, δεν κινδυνεύω. Ούτε θα ανακατευτώ με το αλεύρι. Μαμά κοίτα, τα πόδια μου δεν είναι τόσο αδύνατα πια και τα γόνατά μου δεν έχουν πληγές. Τις πληγές τώρα τις μετράω με τα σημάδια στην καρδιά μου.

Μαμά κι άλλο μεγάλωσα από πέρυσι. Δεν κουβαλάω την πελώρια σακά μου, ούτε έχω μιαν ακόμα άσκηση να λύσω. Τώρα λύνω προβλήματα. Προσπαθώ τουλάχιστον. Κι αυτό με μεγαλώνει κι άλλο.

Σταμάτησα να βγαίνω στη γειτονιά. Δεν έχω γειτονιά. Ένα αμάξι έχω που γίνεται το ποδήλατό μου.

Μαμά, δες πόσο μεγάλωσα. Λαχταρούσα να βγάλω γένια και τώρα ξεχνάω να αγοράσω ξυραφάκια. Μαμά μεγάλωσα και τα μαλλιά μου πέφτουν. Το μέτωπό μου σχηματίζει ρυτίδες, ξέρεις από αυτές που προσπαθώντας να ακούσω καλά τον άλλο, σηκώνω τα φρύδια μου. Λες και μου υποσχέθηκαν πως όταν ανοίγω τα μάτια μου περισσότερο, τα αυτιά μου ακούνε καλύτερα. Μαμά, ήμουν πάντα ο φασαριόζος και τώρα σιωπώ προσπαθώντας να ακούσω. Μεγαλώνω και θέλω να ακούω δυνατότερα.

Δεν μπορώ να σου δείξω μαμά άλλη μία καταπληκτική βουτιά στη θάλασσα. Τώρα ψάχνω τις θάλασσες που θα με πάρουν μαζί τους.

Μαμά μεγάλωσα και ξέρω πως δεν υπάρχει Άγιος Βασίλης. Μπορεί και να υπάρχει. Δεν θα αμφισβητήσω ούτε την ύπαρξή του, ούτε την απουσία του.

Μαμά, μεγάλωσα μα δώρο θέλω. Κι ας λέω πως δεν χρειάζομαι τίποτα.

Μαμά, όσο μεγαλώνω, τόσο χώρο κάνω γι’ αυτό το μικρό παιδί που έχω μέσα μου. Και φέτος λέω να το πάρω και να παίξουμε παρέα. 

"Μικρές ιστορίες για μεγάλους"

Βασίλης Κιοσσές

Ο αλήτης και το φίδι

Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ένας αλήτης. Αλήτης; Ποιος είπε οτι ήταν αλήτης; Αφού αυτός κάθε φορά που κοιταζόταν στον καθρέφτη έβλεπε έναν φιλόδοξο νέο, εντάξει λίγο ακατάστατο, αλλά αλήτη δεν μπορείς να τον πεις. Μα δεν έκανε τίποτα αλήτικο. Ίσα ίσα που προσπαθούσε να γίνει ολοένα και καλύτερος. Μπερδεύτηκε όμως γιατί η ρετσινιά του είχε κολλήσει. Ήταν αλήτης, όσο κι αν προσπαθούσε.

Όταν μεγαλώσω θέλω...

Άραγε τι θα γίνω όταν μεγαλώσω;

Όταν μεγαλώσω μπορεί να γίνω γιατρός, να απαλύνω τους πόνους, να δίνω αντίδοτα, να ανακουφίζω. Ίσως πάλι γίνω θεραπευτής, να συναντώ τα δάκρυά τους, να αφήνω τη δυσφορία τους να ακουμπήσει πάνω μου.

Μπορεί να γίνω πυροσβέστης, με μιας να καταλαγιάζω τις φλόγες, σαν πυροβόλο να κρατάω τη μάνικα και να γίνομαι ήρωας. 

Ανακουφίζει η Ενσυναίσθηση τον Πόνο; | Vasileios Kiosses | TEDxChania

Πόσο ευδιάκριτος είναι ο σωματικός από τον ψυχικό πόνο; Τι θα συνέβαινε αν η σχέση γιατρού και ασθενή δεν περιοριζόταν αυστηρά στην κλινική εξέταση; Έλα στη θέση μου, Γιατρέ! …ή αλλιώς η δύναμη της ενσυναίσθησης, η ικανότητα δηλαδή να μπαίνει ο γιατρός στη θέση του ασθενή, προσεγγίζοντάς τον ανθρωποκεντρικά και με εμπιστοσύνη και ο καταλυτικός ρόλος της στην ορθότητα μιας διάγνωσης.

Το πρώτο TEDxChania έγινε τον Οκτώβριο 2015 και εκεί είχα την τύχη να μοιραστώ τις σκέψεις μου γύρω από την ενσυναίσθηση και το πως αυτή ανακουφίζει τον πόνο. 

Σταμάτα να σκοτώνεις την αυτοεκτίμησή σου (Μέρος Β: Αποτυχία- Τελειότητα)

Φαίνεται να είμαστε εξαιρετικά ικανοί στο πως θα ισοπεδώσουμε την αυτοεκτίμησή μας, ανακαλύπτοντας και δημιουργώντας διαρκώς ευφυέστατες συνθήκες ώστε να μην της επιτρέψουμε να ανασάνει.

Γνωριμία με το Κέντρο Ψυχοθεραπείας & Ολιστικών Θεραπειών

Το Κέντρο Ψυχοθεραπείας και Ολιστικών Θεραπειών είναι ένας νεοσύστατος χώρος που ξεκίνησε τη λειτουργία του προσφέροντας μια σειρά από εξειδικευμένες υπηρεσίες, ενώ φέρνει για πρώτη φορά στην Καστοριά ένα εύρος επιλογών από Εναλλακτικές και Ολιστικές θεραπείες.

Σταμάτα να σκοτώνεις την αυτοεκτίμησή σου. Μερος Γ: Ευχαριστωντας τους αλλους

Τελικά μοιάζει να είμαστε ιδιαίτερα εφευρετικοί όταν πρόκειται να ισοπεδώσουμε την αυτοεκτίμησή μας. Πέρα από τις ενοχές, την ανάγκη μας για τελειότητα και την αίσθηση αποτυχίας που έχουμε διαρκώς για τον εαυτό μας, ένας εξαιρετικός τρόπος για να καταρρακωθούμε είναι να προσαρμόζουμε με τέτοιον τρόπο τη συμπεριφορά μας ώστε να ικανοποιούμε τους άλλους.

Η δύναμη της ευγνωμοσύνης

Η ευγνωμοσύνη είναι πέρα από πεποίθηση, ένας ολόκληρος τρόπος ύπαρξης ο οποίος έχει αποδειχθεί να συνδέεται με την υγεία, την ευτυχία, την ικανοποίηση με τη ζωή καθώς και με τον τρόπο με τον οποίο σχετιζόμαστε με τους άλλους.

Ευτυχώς δεν είμαι τέλειος!

Από μια καλή επίδοση έως το σωστό ύψος και από τα καλόγουστα ρούχα έως το θεμιτό ιδανικό βάρος. Μια διαρκής προσπάθεια προσέγγισης της ιδανικής εικόνας, η οποία συμπεριλαμβάνει όλα εκείνα τα στοιχεία που είναι σαφώς αποδεκτά από την κοινωνία, τα οποία η ίδια έχει θεσπίσει. Προσπαθούμε εναγωνίως να προσεγγίσουμε την τελειότητα – όποια κι αν είναι αυτή- ενώ την ίδια στιγμή αναζητούμε στους άλλους το διαφορετικό.

Σταμάτα να σκοτώνεις την αυτοεκτίμησή σου! (Μέρος Α: Ενοχές)

Σαν μικρά δαιμόνια τρυπώνουν στα πιο σκοτεινά σημεία των σκέψεών σου, έτοιμα να καταδικάσουν κάθε λογισμό, κάθε πράξη, κίνητρο, συναίσθημα. Ενοχές, τύψεις, ανάγκη για αυτοτιμωρία. Πόσες φορές ερχόμαστε διαρκώς αντιμέτωποι με την αμφισβήτηση του ίδιου μας του εαυτού; Πόσες φορές προτεραιότητά μας γίνονται οι άλλοι και οι τρόποι να τους ευχαριστήσουμε;

Γιατί δεν σταματώ να με κατηγορώ;

Μοιάζει να είναι παραπάνω από εύκολο, τη στιγμή που αναρωτιέμαι τι έκανα, πως υπήρξα, πως σχετίστηκα, να ξεκινήσω μια αιματηρή στοχοποίηση του εαυτού μου. Να στριμώξω το είδωλό μου στον καθρέφτη και σα δάσκαλος να του υψώσω το δάχτυλο, λέγοντάς του πόσο ανεπαρκής είναι, πόσο έσφαλε, πόσο θα μπορούσε να έχει φερθεί διαφορετικά.

Πριν σε γνωρίσω, σε ξέρω

Μιλώντας για τη βία στις συντροφικές σχέσεις, πολλές φορές αναρωτιέμαι πότε αυτή συνήθως ξεκινάει. Κουβεντιάζοντας με ανθρώπους, αρκετοί θέτουν ως σημείο αναφοράς το γάμο ή τον ερχομό ενός παιδιού. «Ξεκίνησε να τη χτυπάει μετά το γάμο» ή «μόλις γέννησε, αυτός έγινε άλλος άνθρωπος».

Γράμμα στον εαυτό μου

Αγαπητέ εαυτέ μου,

σου γράφω αυτό το γράμμα γιατί μοιάζει να πέρασε καιρός από την τελευταία φορά που τα είπαμε. Σαν να’ χες φύγει ταξίδι, από εκείνα που κάνουν τα καράβια και ξεχνούν πόσους ναύτες έχουν πάνω, και η επιστροφή είναι υπόσχεση. Μοιάζει να πέρασε καιρός από τότε που είχαμε καθίσει και κοιτιόμασταν, ανακαλύπτοντας ο ένας τον άλλον, σαν να χρειαζόταν να συστηθούμε ξανά.

Εσύ, είσαι φτιαγμένος από όνειρο;

Πλησιάζει το καλοκαίρι και μαζί πλησιάζει και η αγωνία της κατάκτησης μιας εικόνας ιδανικης, η οποία θα ανταποκρίνεται στις επιταγές της καλοκαιρινής περιόδου. Ξεκινούν να τίθενται τα ερωτηματικά για τις διακοπές ενώ τα γυμναστήρια αναβλύζουν από σώματα που επιδιώκουν να αντικατασταθούν από άλλα, θελκτικότερα, πλησιέστερα σε αυτό που θεωρείται «θεμιτό για το καλοκαίρι».

Το δικαίωμα στην ευτυχία

Τι είναι ευτυχία; Ποιος έχει δικαίωμα να αισθάνεται ευτυχής και πως μπορεί κάποιος να νιώθει ευτυχισμένος; Έχει ενδιαφέρον να σταθούμε και να παρατηρήσουμε τι θεμελιώνεται ως ευτυχία στη σύγχρονη δυτική κοινωνία. Η ευτυχία συνδυάζεται με την απόκτηση υλικών αγαθών κυρίως και κάπως έτσι συγχέεται το πραγματικό νόημά της.

Ανάσταση είναι…

Θα σου πω τις αμαρτίες μου. Τις ξέρω αλλά τις φοβάμαι. Διστάζω γιατί νομίζω πως αν τις παραδεχτώ θα με τραυματίσουν. Και να που έρχεται η Ανάσταση να με σώσει, μονάχα αν τις μαρτυρήσω, αν ανοίξω τα μάτια και τις παραδεχτώ. Και την περιμένω την Ανάσταση.

Τι είμαι; Καλός ή κακός;

Κάθε παιδί, από τη στιγμή που γεννιέται, τίθεται υπό κρίση. «Τα καλά παιδιά δεν κάνουν έτσι», ή «Τα καλά παιδιά δε θυμώνουν, δε γκρινιάζουν, δεν παραπονιούνται» ή «δεν κάνουν ο,τιδήποτε εν γένει προκαλεί δυσφορία».

Όταν κάτι αλλάζει…

- Έλα…

- Που με πας;

- Έλα να φτιάξουμε τσάι και να χαζέψουμε το φεγγάρι.

- Πωωω… Bαρετό; Εσένα δεν σου αρέσει το τσάι.